ارزیابی وضعیت شهرگرایی در روستاهای پیراشهری (مطالعه موردی: روستاهای پیرامون شهر داراب)

نوع مقاله : مقالۀ پژوهشی (کاربردی - توسعه ای)

نویسندگان

1 گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات، دانشگاه زابل، زابل، ایران

2 گروه جغرافیا ، دانشکده ادبیات ، دانشگاه زابل ، زابل ، ایران

10.22103/JUSG.2021.2038

چکیده

تبیین موضوع: در سال‌های اخیر، جوامع روستایی با رشدی روزافزون در عرصه‌های مختلف زندگی، متأثر از فرایندهای شهرگرایی بوده‌اند. بی‌تردید واقع‌شدن روستاها در پیرامون نقاط شهری، بر شدت روندهای شهرگرایی آن‌ها اثرگذار خواهد بود. بر این اساس، هدف تحقیق حاضر ارزیابی وضعیت شهرگرایی در روستاهای پیرامون شهر داراب می‌باشد.
روش: این تحقیق از نوع توصیفی- تحلیلی است که از روش اسنادی برای بررسی سوابق و تبیین مسئله و از روش پیمایشی برای جمع‌آوری اطلاعات مرتبط با شهرگرایی در روستاهای پیراشهری استفاده‌شده است. در این راستا، با توجه به تعداد خانوارهای ساکن در روستاهای موردمطالعه و استفاده از فرمول کوکران و تصحیح، تعداد 318 خانوار به‌عنوان حجم نمونه محاسبه گردید. انتخاب خانوارهای نمونه به‌منظور تکمیل پرسشنامه‌های تحقیق با روش تصادفی ساده صورت گرفته است. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با روش‌های آمار توصیفی، استنباطی و مدل Vikor و با کمک نرم‌افزارهای Excel، SPSS و ArcGIS انجام گردیده است.
یافته‎ها: یافته‌های پژوهش مؤید آن است که با اطمینان 99 درصد، در روستاهای مورد بررسی اختلاف معناداری بین سطح متغیرهای شهرگرایی وجود دارد و مؤلفه‌ی مربوط به وضعیت ساخت‌وسازها دارای بالاترین سطح از شهرگرایی می‌باشد. همچنین نتایج آزمون کروسکال‌والیس مؤید آن است که در سطح خطای 1 درصد، تفاوت معناداری در بین هریک از روستاهای موردمطالعه وجود دارد. به‌طوری‌که بر مبنای نتایج رتبه‌بندی مدل مورداستفاده، روستای تنگه‌کتویه در بالاترین و روستای اکبرآباد در پایین‌ترین سطح از وضعیت شهرگرایی ارزیابی شده‌اند.

کلیدواژه‌ها