مقدمه: شهرهای ساحلی به‌دلیل تداخل کارکردهای بندری–اقتصادی، گردشگری و سکونتی و نیز حساسیت‌های محیطی و مخاطرات، با پیچیدگی نهادی مواجه‌اند؛ ازاین‌رو مدیریت یکپارچه شهری برای هماهنگی بین‌بخشی ضروری است. این پژوهش پیشران‌های کلیدی مدیریت یکپارچه شهری در بندر بوشهر را با رویکرد آینده‌پژوهی تحلیل می‌کند.
داده و روش: پژوهش کاربردی و توصیفی–تحلیلی است. داده‌ها از مطالعات اسنادی و نظرخواهی از 25 خبره گردآوری شد. ابتدا 59 متغیر در 8 بعد شناسایی و پس از پالایش، 25 متغیر نهایی انتخاب شد. سپس ماتریس اثرات متقاطع 25×25 تشکیل و با نرم‌افزار میک مک تحلیل شد.
یافته‌ها: در اثرات مستقیم، "حکمرانی شهری "با نفوذ 56 مهم‌ترین پیشران بود. "کاربری اراضی "و "تاب‌آوری شهری "هرکدام با نفوذ 51، "سیاست‌های توسعه ساحلی" با 50 و «اقتصاد "با 48 در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. از نظر وابستگی، "کاربری اراضی" با 53 و "تاب‌آوری" با 52 بیشترین اثرپذیری را نشان دادند و "اقتصاد بندری"، "گردشگری ساحلی" و "کیفیت زیرساخت‌ها" هرکدام وابستگی 50 داشتند. مجموع امتیازات نفوذ/وابستگی 1037 به‌دست آمد. مقایسه اثرات مستقیم و غیرمستقیم، "تغییر رتبه صفر" و "پایداری ساختاری 100%" را نشان داد.
نتیجه‌گیری: ساختار سیستم مدیریت شهری بوشهر بیش از هر چیز به اصلاحات نهادی و تقویت حکمرانی یکپارچه وابسته است. تمرکز سیاستی باید بر (1) بازآرایی سازوکارهای حکمرانی و هماهنگی بین‌سازمانی در مدیریت ساحلی، (2) کنترل و هدایت کاربری اراضی و کاهش تعارضات فضایی، (3) ارتقای تاب‌آوری شهری در برابر مخاطرات ساحلی، و (4) هم‌راستاسازی توسعه اقتصادی بندری–گردشگری با الزامات محیط‌زیستی استوار شود.