1
دانشیار بخش شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز
2
دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشگاه شیراز،
10.22103/JUSG.2026.2191
چکیده
مقدمه: همبستگی اجتماعی میتواند به مثابه کاتالیزوری برای توسعه اجتماعی عمل کند و باعث کاهش اثرات اجتماعی منفی شود. کاهش همبستگی اجتماعی میتواند باعث مخاطراتی در بافتهای ناکارآمد شود و آن را به نقاطی تهدیدکننده برای سلامت و توسعه پایدار شهری تبدیل کند. از این رو هدف این پژوهش، تبیین ابعاد موثر بر ارتقای همبستگی اجتماعی در محله اسلامآباد بندرعباس به عنوان یک بافت ناکارآمد شهری است. روششناسی: این پژوهش از نوع پیمایشی و با رویکردی توصیفی- تحلیلی با هدف کابردی تنظیم و اطلاعات به صورت میدانی و با استفاده از پرسشنامۀ محققساخته به دست آمده است. جامعه آمار این پژوهش، کلیه ساکنان 15 سال به بالای محله اسلام آباد بندرعباس بودند. حجم نمونه تحقیق 150 نفری از طریق فرمول کوکران محاسبه و انتخاب شد، همچنین نمونهگیری به شیوه تصادفی انجام شده است. یافتهها: مقدار آلفای کرونباخ پرسشنامه این تحقیق بیش از 70% بود. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد ابعاد اخلاقی با ضریب اسپیرمن 549/0و ابعاد رفتاری با ضریب اسپیرمن 582/0 بر میزان همبستگی اجتماعی در بافتهای ناکارآمد شهری تاثیرگذار است. نتیجهگیری: نشاندهنده این است که، همبستگی اجتماعی در محله اسلامآباد بندرعباس با عوامل متعددی نظیر منافع مشترک، هویت اجتماعی، رضایت اجتماعی، روابط اجتماعی و نظم و کنترل اجتماعی ارتباط دارند و میتوانند به تقویت ارتباطات انسانی در جوامع محلی کمک کنند.
)